***This article is in Dutch***
Begin september stonden Kamala Harris en Donald Trump voor de eerste en waarschijnlijk ook laatste keer in een debat tegenover elkaar in deze verkiezingscampagne. Tegen het einde van het debat vroeg de moderator hen wat zij zouden doen om klimaatverandering tegen te gaan. Harris gebruikte haar minuut spreektijd om Trump aan te vallen op zijn ontkenning van het klimaatprobleem, terwijl Trump zijn minuut gebruikte om Joe Biden te beschuldigen van het accepteren van smeergeld uit China, Oekraïne en de vrouw van de burgemeester van Moskou.
Broeikasgassen
Als studenten in één van de cursussen duurzaamheid die ik geef aan de Universiteit Maastricht een dergelijk antwoord zouden geven op een tentamenvraag, zouden ze een onvoldoende krijgen. Maar de kandidaten voor het presidentschap van de Verenigde Staten lukt het blijkbaar niet om antwoord te geven op één van de belangrijkste vragen van onze tijd. De minimale vereiste om te slagen is toch dat ze allereerst erkennen dat de uitstoot van broeikasgassen het klimaat doet veranderen, en dat een serieuze poging om hier iets aan te doen betekent dat die uitstoot snel omlaag moet.
Ze zouden extra punten krijgen voor het benoemen van het feit dat klimaatverandering niet slechts een technisch, maar ook een sociaal probleem is. De grootste veroorzakers van klimaatverandering zijn immers niet degenen die er de ergste gevolgen van ondervinden. Na het benoemen van deze basale feiten uit de natuur- en sociale wetenschappen zouden ze nog zeker 30 seconden over hebben om beleidsvoorstellen te noemen.
Waar Harris had kunnen pleiten voor het uitbreiden van de investeringen in hernieuwbare energie onder president Biden, beloofde ze trots juist meer olie- en gaswinning door fracking. Het is gissen wat Trump gezegd zou hebben, aangezien hij in zijn campagne in alle talen zwijgt over het klimaat, maar als vastgoedman hadden we van hem toch op zijn minst iets verwacht over de stijgende kosten van woonverzekeringen als gevolg van klimaatverandering.
Gebrek aan verbeeldingskracht
Hoe pijnlijk het ook is dat Harris noch Trump zou slagen voor het klimaattentamen, het is niet verrassend. In Europa is het misschien gebruikelijker om lippendienst te bewijzen aan het klimaat, maar ook hier blijven de noodzakelijke daden uit. Weinig Europese politici zijn zulke rabiate klimaatontkenners als Trump, maar veel lijken op Harris. Ze erkennen dat klimaatverandering een bedreiging is, maar het ontbreekt ze aan de verbeeldingskracht of de wil om echt iets te doen aan een rechtvaardige klimaattransitie.
Nederland
Neem Nederland. Ook al gelooft bijna 80 procent van de Nederlanders dat klimaatverandering een bedreiging vormt, de regering volhardt in het uitdelen van fossiele subsidies. Het uitbreiden van de elektrificatie van wonen en transport en de overstap naar zonne- en windenergie loopt misschien voorspoedig, maar het is niet genoeg. De klimaattransitie vereist dat we ons hele economische systeem hervormen, van overdaad naar genoeg. Vanuit dit oogpunt bezien halen zowel de VS als de EU hun klimaattentamen niet.
Overstromingen
In het prachtige Limburgse heuvelland is het gemakkelijk om te denken dat klimaatverandering vooral de rest van de wereld aangaat, terwijl ook hier overstromingen ons met de neus op de feiten drukken, zoals in 2021. Pas nog kampte Midden-Europa met ernstige overstromingen, net als het zuiden van de Verenigde Staten, waar ik opgroeide. De klimaatcrisis is hier, en ons rest steeds minder tijd om het tij te keren. Op de vraag wat ze zouden doen om klimaatverandering te bestrijden zeiden Harris en Trump, ieder op hun eigen manier, dat ze niets zullen doen. We verdienen beter.
We zouden meer van politici mogen verwachten dan gemeenplaatsen en laksheid. We mogen verwachten dat ze basale wetenschappelijke kennis hebben over de impact van klimaatverandering op milieu en maatschappij. En we mogen verwachten dat ze daarnaar handelen.
Deze bijdrage werd eerder gepubliceerd in dagblad De Limburger en is onderdeel van een reeks van Studio Europa Maastricht over de mogelijke gevolgen van de verkiezingen in de Verenigde Staten.
Matthew Archer is universitair docent aan de Universiteit Maastricht. Deze bijdrage is onderdeel van een reeks van Studio Europa Maastricht over de mogelijke gevolgen van de Amerikaanse verkiezingen.
